ITRA Member UTMB UTMB

Βίκυ Καρπούζα: Mια συνέντευξη ποταμός στο Advendure - Ανακοινώσεις 2012
english greek
Αρχική arrow Νέα arrow Ανακοινώσεις 2012 arrow Βίκυ Καρπούζα: Mια συνέντευξη "ποταμός" στο Advendure

Βίκυ Καρπούζα: Mια συνέντευξη "ποταμός" στο Advendure

H Βίκυ Καρπούζα είναι μια αθλήτρια με πολύ μεγάλη διαδρομή, τόσο στον χώρο του ορεινού τρεξίματος και των υπεραποστάσεων, όσο και σε εκείνον της περιπέτειας. Κατάγεται από το χωριό Καρδιά του Νομού Κοζάνης, και θα λέγαμε ότι από μικρή είχε μπει στα “βάσανα” του τρεξίματος, όταν στην Α΄ Γυμνασίου κιόλας, χάνοντας το λεωφορείο για το χωριό της, συνήθιζε να παίρνει το αντίστοιχο του προηγούμενου χωριού και έτρεχε  ως το σπίτι της σε μια απόσταση 5 km φτάνοντας ταυτόχρονα με το επόμενο λεωφορείο. Η μητέρα της – όπως μας διηγείται  - νόμιζε ότι ερχόταν φυσιολογικά όπως τ’ άλλα παιδιά, ώσπου μια μέρα πιάστηκε “στα πράσα” να τρέχει μόνη στα χωράφια και το πρώτο αυτό “αθλητικό” όνειρο έσβησε άδοξα!

Δεν έσβησε όμως και η δίψα της για τον αθλητισμό. Ο πρώτος της σύλλογος ήταν ο Εθνικός Κοζάνης και η σπίθα για κάτι πιο οργανωμένο άναψε εξαιτίας της γυμνάστριας της, με προτροπή της οποίας συμμετείχε σε όλα τα σχολικά πρωταθλήματα ανωμάλου δρόμου και σε δρόμους ταχύτητας. Στην πρώτη τη απόπειρα δεν κατάφερε να περάσει στο ΤΕΦΑΑ και έτσι σπούδασε στα ΤΕΙ Αθήνας στο τμήμα Διοίκησης- Στελεχών Επιχειρήσεων. Παρόλο που δεν την συγκινούσε, ήταν το εφαλτήριο φυγής από την επαρχία στην πρωτεύουσα, ένα όνειρο πολλών νέων της εποχής εκείνης. Πήρε μεταγραφή στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο με επιμονή και υποστήριξη του Κου Παπαναστασίου και άρχισε συστηματική προπόνηση με τον Δημήτρη Ευαγγελόπουλο στους δρόμους ταχύτητας 100 m και 200 m κάνοντας 12,9 επίσημα και 12,4 ανεπίσημα.

Η πανελλήνια νίκη της στην σκυταλοδρομία 4Χ400 το 1984 στην Θεσσαλονίκη της έδωσε την ευκαιρία να περάσει άνευ εξετάσεων και με υποτροφία στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών με επιδόσεις πολύ καλές στις μικρές αποστάσεις (12,9 στα 100 m, 26,4 στα 200μ, 58,7 στα 400 m, 2,15 στα 800 m, 4,54 στα 1500 m και 39,59 στα 10.000 m). Το όνειρο των ΤΕΦΑΑ πήρε σάρκα και οστά, ενώ σταδιακά πέρασε στις μεγάλες αποστάσεις μετά από ένα στοίχημα του Κου Παπαναστασίου που πίστευε ότι μπορούσε να τρέξει τον μαραθώνιο, τον οποίο έτρεξε για πρώτη φορά σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο Αγρίνιο τερματίζοντας σε χρόνο 3.32 και στην 6η θέση.

 Το ποτάμι είχε μπει στο αυλάκι του και η συνέχεια ήρθε το 1989 με τα 100 Km του Αττικού δρόμου όπου με επίδοση 10:25 τερμάτισε σε έναν αγώνα 20 αθλητών. Οι υπεραποστάσεις ήταν σε εμβρυακό στάδιο εκείνη την εποχή, με ελάχιστες συμμετοχές. Η πρώτη επίσημη έξοδος της στην Ευρώπη έγινε τον Ιούνιο του 1990 στο Βέλγιο, όπου συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Κύπελλο 100 Km. Τερμάτισε 2η γυναίκα στην κατηγορία της σε 10:18 και 84η γενικής σε 1.048 αθλητές. Η πρώτη της υπερατλαντική της έξοδος ήταν 27-28 Ιουλίου του 1991 στο Quebec του Καναδά, όπου έτρεξε το πρώτο και μοναδικό της 24ωρο σε γήπεδο 250 m κάνοντας 176 Km.

Παράλληλα συμμετείχε και σε αγώνες μαραθωνίου με καλύτερη επίδοση το 2:54:05 το 1994 στην Καστοριά. Το 1992 είχε την τέταρτη και τελευταία της συμμετοχή στο Σπάρταθλο, όπου τερμάτισε εκτός ορίου χρόνου σε 39 ώρες, ενώ την ίδια χρονιά έτρεξε τον αγώνα Φαιστός- Κνωσός 68 Km σε 5:27. Στο 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 100 Km που έγινε τον Μάιο του 1993 τερμάτισε 2η γενικής με χρόνο 8:57:59. Την ίδια χρονιά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 100 Km που έγινε στις 8 Αυγούστου πέτυχε το Πανελλήνιο ρεκόρ 8:38:44, το οποίο ισχύει έως και σήμερα.

Το 1994 συμμετείχε σε μια μεγάλη παρέα αθλητών όπου διέσχισαν τα 520 Km της Κρήτης από την μονή Χρυσοσκαλίτισσας ως το κάτω Ζάκρο ανεβαίνοντας τις ψηλότερες κορυφές των βουνών της, ενώ το 1995 συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα 100 Km στη Νάντη της Γαλλίας όπου τερμάτισε 8η σε σύνολο 40 γυναικών κάνοντας επίδοση 9:21.

Ακολούθησαν συμμετοχές σε άλλους αγώνες στην Ελλάδα, όπως ο Ποσειδώνιος Δρόμος 80 Km σε 7:43  και ο ορειβατικός μαραθώνιος στην Πεντέλη το 1998 απόστασης 50 Km με χρόνο 4:31. Η πρώτη της επαφή με του βουνό ήταν το 1997 στον ορειβατικό μαραθώνιο του Ολύμπου όπου τερμάτισε σε 5:39.

Εκτός από την αρχή της στο βουνό, γνωρίζει και τους αγώνες περιπέτειας που είχαν έντονη παρουσία εκείνη την εποχή. Το 1999 έγινε ο πρώτος αγώνας άθλου στην Πάρνηθα και ακολούθησαν οι αγώνες SALOMON X-EΧPERIENCE στο Καρπενήσι και η έξοδος στην Ευρώπη το 2000 με τη συμμετοχή στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου SALOMON X-ADVENTURE στη Σικελία, όπου τερμάτισε με την ομάδα της στην 23η θέση. Το 2002 συμμετείχε στην Κόνιτσα στους αγώνες του ΕΥΑΘΛΟΥ, στα Τζουμέρκα με έδρα τα Άγναντα και στην Πίνδο.

Το 2005 είχε τις πρώτες της οργανωμένες εξόδους στην Ευρώπη, όπου συμμετείχε στον ομαδικό αγώνα περιπέτειας 230 Km Νορβηγία- Σουηδία τερματίζοντας ως 32η ομάδα και στην Ανδόρα της Ισπανίας σε αγώνα απόστασης 270 Km κάνοντας για πρώτη φορά και Water speed & Via Ferrata.

 Το 2007 τρέχει στο Chamonix τον αγώνα 86 Km ενώ παράλληλα με όλες τις αγωνιστικές δραστηριότητες εντός και εκτός συνόρων πήρε το πτυχίο της ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και διορίστηκε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Το 1997-1998 έλαβε υποτροφία από το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης για τις επιδόσεις της στον αθλητισμό στα πλαίσια του προγράμματος «Ειδικό πρόγραμμα για τον Αθλητισμό». Εργάστηκε σαν προπονήτρια σε αθλητικούς συλλόγους, ενώ το 2004 ίδρυσε τον αθλητικό σύλλογο «Α.Σ. Ημεροδρόμοι Σιάτιστας». Τέλος, από το 1994 είναι Κριτής Στίβου με πλούσια δραστηριότητα και αποκορύφωση της εμπειρίας της στους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες το 2004 και τα Special Olympics to 2012 στην Αθήνα.

Είναι προφανές ότι με έναν άνθρωπο που έχει τόσο σημαντική ιστορία, αλλά και δυνατή ενεργή παρουσία στους αγώνες που γίνονται σήμερα, μια συζήτηση θα είναι εκτεταμένη και θα μας ταξιδέψει στο παρελθόν, θα μας φωτίσει το παρόν και θα μας εμπνεύσει για το μέλλον. Βίκυ Καρπούζα λοιπόν σε μια συνέντευξη από καρδιάς ...

[Advendure]: Ξεκινάς την καριέρα σου το 1997 με τον Ορειβατικό Μαραθώνιο του Ολύμπου, στον οποίο συμμετέχεις με εξαιρετικές επιδόσεις, για πολλά συνεχόμενα χρόνια. Μίλησε μας λίγο για τις εμπειρίες από εκείνη την εποχή, και κυρίως για το αν πέρναγε τότε από το μυαλό σου ότι μπορεί κάποτε να φτάσει το αγώνισμα του Ορεινού Τρεξίματος στην χώρα μας στα επίπεδα που ήδη ζούμε, με 72 αγώνες και χιλιάδες συμμετέχοντες αθλητές.

[Βίκυ Καρπούζα]: Ξεκινάω την «ορειβατική» μου καριέρα θέλεις να πεις Δημήτρη, γιατί η αθλητική μου καριέρα με συμμετοχές και νίκες σε πανελλήνια και διασυλλογικά πρωταθλήματα ξεκινάει το 1980- 1981 πρώτα με τον Εθνικό Κοζάνης και στη συνέχεια με τον Πανελλήνιο Γ.Σ. στον οποίο και ανήκω ακόμα.

Μετά από 15 χρόνια συμμετοχών σε ασφάλτινους αγώνες και αγώνες στίβου φυσιολογικό είναι να επέρχεται ένα είδος κορεσμού. Και όταν μαθαίνεις ότι κάπου στον Όλυμπο γίνεται ένας ορειβατικός μαραθώνιος το θεωρείς τύχη, πρόκληση και ευλογία μαζί που επιτέλους θα ξεφύγεις από τη συνηθισμένη άσφαλτο και τους επαναλαμβανόμενους γνωστούς αγώνες.

Και σαν γνήσια κουρασμένη αθλήτρια βροντοφώναξα «ποτέ πια»! Τι δουλειά είχα εγώ στο βουνό; Μια χαρά μου φαινόταν τώρα η άσφαλτος! Που να ήξερα…

Η πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «ορειβατικός μαραθώνιος» ήταν από τον Γιώργο Αφορδακό, μαραθωνοδρόμο πανελληνιονίκη και φίλο μου. Είχα ήδη κάνει πάρα πολλά στην άσφαλτο (μαραθώνιο σε 2.54) και υπήρξα η πρώτη ελληνίδα που είχε δοκιμάσει τις υπεραποστάσεις 50χλμ, 80χλμ, 100χλμ, 24ωρο, Σπάρταθλο 245χλμ. Έτσι, όταν άκουσα για τον ορειβατικό μαραθώνιο δεν δίστασα να δηλώσω συμμετοχή για να δω πως είναι να τρέχεις πάνω στο βουνό.

Έσπασα τα μούτρα μου! Κυριολεκτικά!!! Είχα πάει με τουπέ και την υπεροψία ότι εγώ είχα κάνει τα πάντα,  άρα «και» αυτό θα μπορούσα να το κάνω. Πίστευα πως θα κατακτούσα το βουνό, αλλά αυτό μου έδωσε μια σφαλιάρα που ακόμα τη θυμάμαι.

Όταν δηλώθηκα στη γραμματεία και μου έδωσαν τον χάρτη της διαδρομής, είδα ότι ως τον Κάκκαλο ήταν μια ατελείωτη ανηφόρα και μετά μια αντίστοιχα ατελείωτη κατηφόρα.  Ωραία λέω, το’ χω! Αμ δε…

Ο εξοπλισμός μου τότε; Παπούτσια ασφάλτινα, σορτς, μακό μπλουζάκι, γυαλιά και φυσικά ανύπαρκτα τα σημερινά μέσα τροφοδοσίας. Δεν φορούσα ούτε καπέλο. Ευτυχώς λόγω εμπειρίας είχα βάλει βαζελίνη στα πόδια μου, ειδάλλως θα είχα έναν επιπλέον λόγο να υποφέρω.

 Ένα θα σου πω… όταν μετά από ώρες τρεξίματος και αγκομαχητών έφτασα στις Πόρτες είπα ότι πεθαίνω και τα έβαλα με τους εθελοντές που ήταν εκεί φωνάζοντάς τους «ψεύτες, ο χάρτης λέει κατηφόρα κι εμείς όλο ανεβαίνουμε, ψεύτες»! Γέλασαν τα παιδιά, με ενθάρρυναν και επιτέλους είδα και τον τερματισμό μπροστά μου. Και σαν γνήσια κουρασμένη αθλήτρια βροντοφώναξα «ποτέ πια»! Τι δουλειά είχα εγώ στο βουνό; Μια χαρά μου φαινόταν τώρα η άσφαλτος! Που να ήξερα… ότι για τα επόμενα δεκατρία χρόνια ο Όλυμπος θα ήταν το αγαπημένο μου ραντεβού. Και μετά από τόσα χρόνια διαπιστώνω ότι τελικά έγινε αγαπημένο ραντεβού των περισσοτέρων ελλήνων αθλητών βουνού.

Απίστευτο ακόμα και να το σκέφτεται κανείς, πόσο μάλλον να το ζει. Είμασταν δεν είμασταν 130 άτομα τότε και τώρα οι δύο αγώνες μαζί συγκεντρώνουν- ακόμα και με όρους- περίπου 1000 αθλητές. Αν μου το έλεγαν κάποτε ότι θα γινόταν αυτό θα χαμογελούσα δύσπιστα, αλλά να που: ποτέ μη λες ποτέ και όλα τα πράγματα αλλάζουν με γρήγορους και ανεξήγητους ρυθμούς.

[Advendure]: Ήσουν η πρώτη Ελληνίδα που δοκίμασε τις δυνάμεις της στο Σπάρταθλο, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο φάνταζε αδιανόητο για Ελληνίδα αθλήτρια. Κατάφερες να φτάσεις στο άγαλμα του Λεωνίδα, αλλά εκπρόθεσμα. Γιατί δεν συνέχισες τις προσπάθειες σου, ώστε με την εμπειρία που είχες αποκτήσει (μην ξεχνάμε ότι ήδη είχες και το Πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 Km στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Βελγίου το 1992 με 8:38), να είσαι η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που θα είχε τερματίσει τον ιστορικό αυτό αγώνα εμπρόθεσμα;

[Βίκυ Καρπούζα]: Ήμουν η πρώτη ελληνίδα! Η πρώτη γυναίκα που άνοιγε δρόμο, άκουγε και εισέπραττε χλευασμούς, πικρόχολα σχόλια και απαξιωτικές συμπεριφορές από αρκετούς άντρες και γυναίκες. Από τους άντρες γιατί έμπαινα στα «χωράφια» τους, και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι υπεραποστάσεις θα έπρεπε να είναι μονοπώλιο αντρικό… Από τις δε γυναίκες ίσως επειδή ο δισταγμός ή/και  ο φόβος τους, τις έκανε να είναι καχύποπτες για τις προθέσεις μου.

Ευτυχώς είχα δίπλα μου φίλους (άντρες και γυναίκες) που με στήριζαν και με υποστήριζαν. Δεν θα ξεχάσω πως στην τελευταία μου προσπάθεια είχα συνοδούς τον Πέτρο Καψομενάκη, το Ηλία Αντζουλάτο, τον Γιώργο Μακρή, την Τέρψη Αργυρίου κι άλλους ακόμα που δεν θυμάμαι για να με παροτρύνουν να φτάσω έστω και εκπρόθεσμα. Ήμουν 15 χλμ έξω από τη Σπάρτη όταν το όριο τερματισμού έκλεινε στις 36 ώρες. Φοβερή προσπάθεια με ανύπαρκτα μέσα. Δεν είναι τόσο απλό να το λες, πρέπει να μπορείς να μεταφερθείς χρονικά στο 1992 (21 χρόνια πίσω!!) και να συγκρίνεις (αν μπορείς) το τότε με το τώρα. Τι να πρωτοσυγκρίνω; Τα ανύπαρκτα τζελάκια και μπάρες; Τις ανύπαρκτες ζώνες μέσης, σακίδια πλάτης, φακούς κεφαλής, γκέτες και κολάν συμπίεσης, εξειδικευμένα παπούτσια, ρούχα με ίνες ασημιού και ηλιακή προστασία μέχρι τους 50° C; Εμείς τρέχαμε με ρούχα που φορούσαμε και στον μαραθώνιο. Η λέξη εξειδίκευση δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιό μας, πόσο μάλλον επάνω μας…

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον φακό που μας έδινε η διοργάνωση, έναν τετράγωνο μικρό με μπαταρία «πλάκα», το κρατούσαμε στο χέρι και από το πολύ κούνημα του κεφαλιού δεξιά- αριστερά για να ακολουθούμε τη δέσμη φωτός μας έπιανε πονοκέφαλος.

Και άντε… σου έδινε φακό η διοργάνωση, δεν σου έδινε ταυτόχρονα και ανταλλακτική μπαταρία για την περίπτωση που τελείωνε. Πού θα την έβαζες; Περνούσαν τα αυτοκίνητα των κριτών κάθε τόσο και μας ρωτούσαν αν ανάβει ακόμα για να μας την αντικαταστήσουν. Αν βέβαια ήσουν τόσο άτυχος και σου έσβηνε σε κάποιο δύσβατο μονοπάτι… περίμενες να περάσει κάποιος για να τον ακολουθήσεις μέχρι κάποιον σταθμό.

Στη βάση του βουνού όταν αλλάζαμε ρούχα και φορούσαμε πιο ζεστά, έβλεπες τους Γιαπωνέζους με ότι πιο extreme πάνω τους, κι εμείς οι υπόλοιποι με την δύναμη της ψυχής μας μόνο. Ήταν οι μόνοι που είχαν φακούς κεφαλής, ζώνες μέσης, λεπτά γάντια και καπέλο με ουρά. Και μάλιστα γελούσαμε για όλα αυτά τα πρωτοεμφανιζόμενα που κουβαλούσαν επάνω τους! Που να ξέραμε…

Τζελ; Μπάρες; Είμασταν ικανοποιημένοι με το γιαούρτι και το ρυζόγαλο που τρώγαμε. Χορταίναμε την πείνα μας με κεφτεδάκια, με πατάτες και μακαρόνια, όπου προσφέρονταν! Ενδιάμεσα; Τίποτα… απλά έπρεπε να τρέξεις να φτάσεις στον επόμενο σταθμό για να ξαναφάς. Νερό; Μόνο από σταθμό σε σταθμό. Άντε και αν το άντεχες να έπαιρνες ένα μπουκάλι νερό στο χέρι… τίποτα παραπάνω.

Θυμάμαι που κάποιος αθλητής ανάμεσα σε δυο σταθμούς σταμάτησε για τουαλέτα σε ένα χωράφι και από την κούραση έπεσε κάτω και κοιμήθηκε…. Ανάστα ο κύριος! Μέχρι να τον βρουν είχαν οργώσει το κομμάτι ανάμεσα στους σταθμούς και τον βρήκαν την επόμενη μέρα ευτυχώς ζωντανό.

Θυμάμαι τη Μαίρη Χάνουντελ Λάρσον, την αμερικανίδα πρωταθλήτρια στις υπεραποστάσεις, η οποία είχε πρόσφατα γεννήσει. Επειδή πρηζόταν το στήθος της ζητούσε το μωράκι της να το θηλάσει για να ανακουφιστεί και η ίδια. Θυμάμαι τον  σύζυγό της Ρούνυ Λάρσον ο οποίος είχε τερματίσει πρώτος γενικής, και έχοντας την αγωνία της γυναίκας του γύρισε  πίσω τρέχοντας για να τερματίσει μαζί της. Ανθρώπινες στιγμές σε έναν απάνθρωπο αγώνα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου- μου το είπαν αργότερα τα παιδιά που με συνόδευαν- να τρέχω προς την Σπάρτη και να γελάω ασταμάτητα, να χτυπιέμαι κυριολεκτικά στα γέλια… κι όταν με ρωτούσαν γιατί γελάω να απαντώ: «μα δεν βλέπετε, τόσος κόσμος δεξιά και αριστερά στο δρόμο μου φωνάζουν, με χειροκροτούν γι’ αυτό που κάνω, δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν δέκα η ώρα το βράδυ»; Φυσικά όπως καταλαβαίνεις δεν υπήρχαν άνθρωποι, ήταν οι νεραντζιές του δρόμου δεξιά κι αριστερά που εγώ τις έβλεπα για ανθρώπους!

 Θυμάμαι να ακουμπάω το πόδι του Λεωνίδα κι αμέσως μετά να με παίρνουν στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Φτάνοντας εκεί μια νοσοκόμα όταν με αντίκρισε τρομαγμένη και έκπληκτη  ρώτησε «τι είναι αυτό»; Εγώ τότε λιποθύμησα. Τι ήταν αυτό; Η κάλτσα του ενός ποδιού μου είχε κολλήσει από τις πληγές και το πύον στο πόδι μου τόσο, ώστε για να τη βγάλει έπρεπε να την κόψει. Φυσικά ολόκληρη την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορούσα με παπούτσι στο ένα πόδι και σαγιονάρα στο άλλο.

Όμως θυμάμαι μέσα σε όλα αυτά και τον δάσκαλό, προπονητή και έμπνευσή μου τον αγαπημένο Τάκη Σκουλή να είναι συνεχώς δίπλα μου να με ενθαρρύνει, να με παροτρύνει, να με συμβουλεύει, να με ταΐζει μαύρο ψωμί στο στόμα μπουκιά- μπουκιά, και όταν έκλαιγα από τον πόνο η αγκαλιά του να με ανακουφίζει και το βαθύ κοίταγμα των ματιών του στα μάτια μου να είναι η κινητήρια δύναμη για να πάω παρακάτω!

Γιατί δεν το ξανάκανα;

Γιατί πόνεσα πολύ! Σαν πρώτη γυναίκα με τα μέσα της εποχής εκείνης έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Εγώ είχα ήδη ανοίξει το δρόμο έστω  κι έτσι. Με τις συμμετοχές μου απάντησα σε όλες τις ερωτήσεις, επικρίσεις, σχόλια και χλευασμούς. Οι γυναίκες μπορούσαμε! Ας ακολουθούσαν κι άλλες… και να που μετά από 19χρόνια ακολούθησαν.

Η ζωή δεν είναι μόνο το Σπάρταθλο, είναι κι όλα τα άλλα. Κι εγώ απλά προτίμησα όλα τα άλλα. Δηλαδή τους αγώνες περιπέτειας που με ταξίδεψαν σε αρκετές χώρες του κόσμου και το ορειβατικό τρέξιμο που με τα υψομετρικά του με ανεβάζει μια ανάσα πριν το Θεό.

[Advendure]: Στο διάστημα 1999-2003 έγινε μια σημαντική προσπάθεια να καθιερωθούν οι αγώνες περιπέτειας (Πίνδος Challenge, Salomon Experience, Εύαθλος κτλ.), οι οποίοι συνδύαζαν πολλά αθλήματα (ορεινό τρέξιμο, καγιάκ, αναρρίχηση, ορεινή ποδηλασία κτλ.) σε μια συνεχόμενη – ομαδική κυρίως – αγωνιστική πολύωρη προσπάθεια. Το σύνθετο αυτό αγώνισμα δεν είχε συνέχεια και έσβησε. Οι πιθανοί λόγοι πολλοί. Ακριβός εξοπλισμός, υψηλά κοστολόγια διοργάνωσης αλλά και συμμετοχής των αθλητών, αναγκαιότητα προπόνησης σε πολλά διαφορετικά αθλήματα, το γεγονός ότι έπρεπε να “ταιριάξει” μια ομάδα των 2 ή 4 ατόμων και ίσως και κάποιοι άλλοι. Ζώντας αγωνιστικά αυτήν την εποχή, ποια είναι η γνώμη σου για τους λόγους της πτωτικής πορείας που είχαν οι αγώνες περιπέτειας; Μίλησε μας για την εμπειρία σου από εκείνες τις μέρες.

[Βίκυ Καρπούζα]: Τι μου θύμισες τώρα! Μοναδικοί υπέροχοι αγώνες, τόσο εντός όσο κι εκτός συνόρων. Πρωτοξεκίνησαν στην Πάρνηθα το 1999 με ομάδες δύο ατόμων. Συνεχίστηκαν στο Καρπενήσι, στην Πίνδο, στα Τζουμέρκα, στην Κόνιτσα με πολλαπλότητα στην σύνθεσή τους, αμιγώς ανδρικές ομάδες, αμιγώς γυναικείες ομάδες και μικτές ομάδες. Σταμάτησαν το 2006.

Προλάβαμε και ζήσαμε απίστευτες καταστάσεις και συναγωνισμούς. Συμμετείχα στην ομάδα SALOMON με τον Θεοχαρόπουλο, Κωστόπουλο, Καμπουρόπουλο και την Ηρώ Γεωργουλέα. Είχαμε την τύχη και την χαρά να συμμετέχουμε και σε αγώνες του εξωτερικού και μάλιστα σε τελικούς παγκοσμίου κυπέλλου. Έτσι πήγαμε στη Σικελία το 2000 και  σε δύο αγώνες το 2005, έναν στην Νορβηγία τον χειμώνα με όλο τον χειμερινό εξοπλισμό και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πήγαμε στην Ανδόρα της Ισπανίας στα Πυρηναία, όπου διασχίσαμε ποτάμια με water speed και καγιάκ, ανεβήκαμε κάθετους βράχους με via ferrata και κάναμε flying fox σε απίστευτες χαράδρες.

Το μυστικό της επιτυχίας σε τέτοια «σχήματα» ομάδων είναι το να μοιράζεσαι. Από τα υλικά αγαθά όπως το φαγητό έως τον εαυτό σου. Δοτικοί σε όλα και προς όλους, καθένας από εμάς την γουλιά του νερού και την μπουκιά της μπάρας έως την βοήθεια στο «κουβάλημα» των σακιδίων, οι δυνατοί για να βοηθήσουν τους πιο αδύναμους.

Υπήρχαν και εντάσεις, μη φανταστείς! Όταν τα αποθέματα ενέργειας, δύναμης και υπομονής εξαντλούνταν, τότε κάθε υπόδειξη φάνταζε παρατήρηση και η υπερένταση μας ξεπερνούσε. Αλλά ευτυχώς πάντα κάποιος δρούσε σαν πυροσβέστης, σατιρίζαμε την κατάσταση που ζούσαμε και όλα τελείωναν πριν καν αρχίσουν. Ακόμα θυμάμαι τον Κωστόπουλο πόσο εύκολα έβρισκε τα σημάδια στην Αίτνα της Σικελίας την 1η μέρα βγάζοντας off και τα gps των Γάλλων και πόσο ελλείψει γλυκογόνου την 2η μέρα περιπλανιόμασταν πάνω στη λάβα για ώρες μη έχοντας σημάδι προσανατολισμού.

Θυμάμαι τον φόβο που νιώσαμε όταν στην μέση του πουθενά άστραψαν μπροστά στη δέσμη του φακού δυο μάτια πελώρια που σε χρόνο dt πολλαπλασιάστηκαν με απίστευτους ρυθμούς! Και πόσο γελάσαμε όταν καταλάβαμε ότι αυτά τα μάτια ήταν αγελαδινά γιατί είχαμε πέσει καταμεσής του κοπαδιού χωρίς να το καταλάβουμε.

 Πόσο κέφι σκορπούσαμε με το Μεσογειακό μας ταπεραμέντο στην παγωμένη Νορβηγία και πόσο απέφευγαν οι υπόλοιπες ομάδες να στήσουν τα αντίσκηνά τους κοντά μας την πρώτη μέρα. Και πόσο τους παρασύραμε στο κέφι μας, στα γέλια μας, στα πειράγματά μας και την δεύτερη μέρα γινόταν πραγματικός χαμός για το ποιος θα την στήσει πιο κοντά μας! Όμορφοι ομαδικοί αγώνες, όμορφες ομαδικές προπονήσεις. Δεν ξέρω αν εμφανιζόμενοι ξανά αυτοί οι αγώνες θα είχαν την ίδια συντροφικότητα, την ίδια προσαρμογή.

Και το 2006 έρχεται έτσι ξαφνικά η εξαφάνισή τους. Τα σημάδια τα βλέπαμε, ήταν θέμα χρόνου να σταματήσουν. Μειώνονταν οι συμμετοχές, παράλληλα σταμάτησαν να διοργανώνονται και κάποιοι αγώνες και το αποτέλεσμα γνωστό. Οι λόγοι είναι αυτοί που αναφέρεις και στην ερώτηση: ακριβός εξοπλισμός, έπρεπε ο καθένας να έχει το ποδήλατό του τουλάχιστον με όλα τα «εξαρτήματα». Υψηλά κοστολόγια διοργάνωσης… αν κι εμείς δεν ζήσαμε πουθενά «μιζέρια» ή «τσιγγουνιά» από κανέναν διοργανωτή και από κανέναν αγώνα που συμμετείχαμε.

Αλλά για εμένα το κυριότερο όλων ήταν η αναγκαιότητα προπόνησης σε πολλά διαφορετικά αθλήματα. Όλοι όσοι συμμετείχαμε είχαμε τις δουλειές μας και έπρεπε στις 24ώρες της ημέρας να χωρέσει η δουλειά, η ξεκούραση και η πολλαπλότητα της προπόνησης. Να βρεις καγιάκ και να το μεταφέρεις σε θάλασσα να προπονηθείς. Να βρεις πίστα αναρρίχησης για να εξασκηθείς, να μάθεις το ζουμάρισμα, τα καραμπίνερ, πώς να δένεσαι και να λύνεσαι στα σχοινιά και όλα αυτά σε πίεση αγώνα. Και μετά τα πιο εύκολα, το mountain bike, με έναν Κωστόπουλο και Θεοχαρόπουλο να φτιάχνουν «πατέντες» για να διευκολύνουν το τράβηγμά μου σε ανηφόρες δύσκολες!

Στην αρχή επικράτησε ο ενθουσιασμός αλλά μετά μοιραία ήρθε και η κούραση. Πού να πρωτοβελτιωθείς; Σε τι να πρωτοπροπονηθείς; Προγράμματα επί προγραμμάτων, πολύωρες προπονήσεις, ελάχιστη βελτίωση της ομάδας αν δεν βελτιωνόταν ο καθένας μας προσωπικά. Και μοιραία μια μέρα έπαψαν να υπάρχουν…

Χαίρομαι που την έζησα αυτή την περίοδο από την πρώτη μέρα της δημιουργίας τους έως την πτώση τους. Έχω μοναδικές αναμνήσεις και όμορφες εικόνες που όταν τις σκέφτομαι μόνο χαμόγελα και συγκίνηση με γεμίζουν.

[Advendure]: Υπάρχει ραγδαία άνοδος του Ορεινού Τρεξίματος στην χώρα μας, όπως αποδεικνύεται με στοιχεία και από τον Ετήσιο Απολογισμό του Advendure. Από φέτος μάλιστα, με πρωτοβουλία της Salomon και με χορηγό επικοινωνίας το Advendure, διεξάγεται για πρώτη φορά και πρωτάθλημα νέων 18-21 ετών. Είσαι εκπαιδευτικός, αλλά και η πιο έμπειρη Ελληνίδα αθλήτρια στο αγώνισμα. Πώς βλέπεις το μέλλον του Ορεινού Τρεξίματος στην χώρα μας, που θα ήθελες να το δεις να κατευθύνεται, τι πρέπει να αποφύγουμε και πώς βλέπεις την προσπάθεια να έρθουν νεαροί αθλητές στα βουνά.

[Βίκυ Καρπούζα]: Έχετε κάνει μια ομολογουμένως απίστευτη δουλειά. Η συλλογή στοιχείων σαν μέτρο σύγκρισης είναι πολύτιμη γιατί είναι η εικόνα μας καταγεγραμμένη με νούμερα. Δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο στο παρελθόν, παρά μόνο τα τελευταία χρόνια από την ομάδα σας του Advendure.

Η ιδέα της Salomon είναι πρωτοπόρα, αξιόλογη και αξιέπαινη. Η εταιρεία φημίζεται για τις πρωτοπόρες ιδέες της και τον ανήσυχο χαρακτήρα της. Όχι επειδή είναι η χορηγός μου τα τελευταία 15χρόνια, αλλά επειδή αποδεικνύει κάθε σεζόν την αγάπη της στους αθλητές με τα προϊόντα τα οποία σχεδιάζει και διευκολύνουν όλους μας στην επίτευξη των στόχων μας. Από μια εταιρεία όπως η Salomon που σχεδιάζει πράγματα μπροστά από την εποχή μας δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο.

Το πρωτάθλημα νέων είναι ένα πολύ δυνατό κίνητρο για τους νέους αθλητές. Πολλοί περισσότερο δε ενδιαφέρον επειδή δεν διεξάγεται στην Αθήνα για να ευνοηθούν οι εδώ μένοντες αθλητές, αλλά περιλαμβάνει αγώνες γνωστούς και πετυχημένους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας. Απ’ την Κέρκυρα ως την Κρήτη, απ’ την Πελοπόννησο ως την Ροδόπη.

Είμαι εκπαιδευτικός και λατρεύω τη δουλειά μου. Δεν τη θεωρώ δουλειά με την έννοια της «αγγαρείας» αλλά μια συνέχιση των ωρών που διαθέτω για την προσωπική μου προπόνηση. Μόνο που εδώ αντί για μονοπάτια υπάρχει αυλή σχολείου- όπου υπάρχει- και αντί για ησυχία υπάρχουν φωνές… άπειρες ταυτόχρονες παιδικές φωνές! Τριάντα ταυτόχρονα θέλω, κι άλλα τόσα τριάντα ταυτόχρονα παράπονα. Έτσι είναι τα παιδιά, κι αν δεν τα αγαπάς και δεν κατεβαίνεις εσύ στο επίπεδό τους δεν θα τα κερδίσεις ποτέ.

 Έχω δουλέψει 7χρόνια στα αθλητικά γυμνάσια στη Σιάτιστα και στην Πτολεμαΐδα. Ήταν τα ομορφότερα, συγκινητικότερα και αποδοτικότερα χρόνια. Γιατί το λέω αυτό; Διότι με τα παιδιά που είχα στα τμήματά μου δουλεύαμε συγκεκριμένα πράγματα, δρόμους, ρίψεις, άλματα και η πρόοδός τους ήταν φανερή. Την έβλεπες εκεί μπροστά σου κάθε μέρα στο χρονόμετρο και στη μεζούρα. Να σκεφτείς ότι στη Σιάτιστα είχα αρκετά παιδιά και για να οργανωθούμε ίδρυσα τον σύλλογο «Α.Σ. Ημεροδρόμοι Σιάτιστας», βγάλαμε δελτία και οργανωμένα πια συμμετείχαμε και σε επίσημους αγώνες. Δυστυχώς τα αθλητικά γυμνάσια και λύκεια έκλεισαν. Υπάρχουν κάποια ελάχιστον ακόμα. Ένα τεράστιο πηγάδι άντλησης αθλητών έκλεισε και ο αθλητισμός μας έγινε λίγο πιο φτωχός. Από τη μια λέμε να δώσουμε διεξόδους στην ενεργητικότητα των  νέων παιδιών και από την άλλη τους αφαιρούμε τις επιλογές! Έτσι δεν ενισχύουμε τον αθλητισμό, δεν φέρνουμε ανθρώπους σε υγιείς δρόμους. Οι κινήσεις αυτές μάλλον ξεγυμνώνουν τους πραγματικούς σκοπούς μας, την αδιαφορία μας, την ανευθυνότητά μας.

Μετά από όσα ανέφερα θα μπορούσε κάποιος να πει ότι οι μαθητές και γενικά οι νέοι δεν γυμνάζονται είτε λόγω φορτωμένου προγράμματος μαθημάτων, είτε λόγω άλλων δυσκολιών. Ευτυχώς οι έρευνες και τα δικά σας στατιστικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό νέων συνεχίζουν και γυμνάζονται τόσο στο λύκειο όσο και μετά από αυτό. Στα αγόρια το ποσοστό είναι περίπου 70% και στα κορίτσια 46%. Αυτή είναι μια έρευνα που έγινε από καθηγητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης το 1998- 1999.

Γι αυτό όλοι, ο καθένας από τη μεριά του και τη θέση που έχει ας βοηθήσει όπως και όσο μπορεί τη νεολαία μας. Εσείς, με την ενημέρωση και την επικοινωνία, εμείς μέσα από τον εκπαιδευτικό μας δρόμο. Υπάρχουν παιδιά, όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά θέλουμε να εξακολουθήσουν να υπάρχουν ακόμα κι όταν εμείς θα έχουμε φύγει.

Όσο για το μέλλον του ορεινού τρεξίματος, πιστεύω ότι θα έχουμε μεγάλη ανάπτυξη για τα επόμενα χρόνια. Οι νέοι βλέπουν τα βουνά και το τρέξιμο σε αυτό σαν τον Indiana Jones και καθότι στις προκλήσεις ενδίδουν, αυτό το άγνωστο, το δύσκολο, το ελεγχόμενα επικίνδυνο θα το υποστηρίξουν και θα το εντάξουν στον τρόπο ζωής τους.

Φύση αισιόδοξη λοιπόν σαν άνθρωπος πιστεύω ότι στο μέλλον- παρότι περνάμε μια φοβερή κρίση σαν χώρα, σαν άνθρωποι- θα πάμε καλύτερα. Θα ξαναβρούμε τις ισορροπίες μας και μέσα από αυτές θα έρθουν καλύτερες μέρες και στον τόπο μας και στον αθλητισμό μας. Δεν μπορεί μια Ελλάδα γενέτειρα των Ολυμπιακών αγώνων, κοιτίδα του αθλητισμού και του πολιτισμού να μην έχει αθλητές και συνεχιστές του Σπύρου Λούη, του Στέλλιου Κυριακίδη, του Τσικλητήρα και τόσων μα τόσων άλλων ολυμπιονικών και πρωταθλητών.

[Advendure]: Αναμφισβήτητα το 2012 ήταν η χρονιά των γυναικών! Κατάφεραν και ανέβασαν φέτος τα ποσοστά αγωνιστικής συμμετοχής τους σε αγώνες Ορεινού Τρεξίματος σε διψήφιο νούμερο (10.33%). Ταυτόχρονα, είχαμε και εξαιρετικές επιδόσεις από αθλήτριες, ιδιαίτερα σε αγώνες ultra-trail (OMT 100K, ROUT 100 miler). Πιστεύεις ότι θα συνεχιστεί αυτή η ανοδική πορεία, και ποιοι οι λόγοι αυτής της σημαντικής ανόδου που βλέπουμε.

[Βίκυ Καρπούζα]: Κάθε χρονιά είναι η χρονιά των γυναικών! Και γιατί το λέω αυτό; Έστω και μια καινούργια γυναίκα να προστίθεται κάθε χρόνο στις συμμετοχές είναι άθλος! Γιατί είναι πολλά τα ταμπού που πρέπει ακόμα να ξεπεράσει, πολλοί οι ρόλοι που έχει φορτωθεί και να ανταπεξέλθει, πόσο μάλλον όταν μπαίνει και σε συναγωνισμό με τους άντρες. Από τον καιρό το δικό μου έως και σήμερα κάποια πράγματα έχουν αλλάξει, κάποια  παραμένουν ίδια. Οι ίδιοι σχολιασμοί για τον σωματότυπo μας, οι ίδιοι σχολιασμοί για τον αριθμό μας σε κάθε αγώνα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούγονται στα πηγαδάκια σχόλια τύπου τρέχουμε οι ίδιες πέντε έξη κάθε φορά και συνεπώς η θέση σε κάποιο βάθρο δεν χαίρει της ίδιας αξίας με των αντρών. Θαρρείς κι εμείς δεν τρέχουμε την ίδια απόσταση, δεν κουραζόμαστε το ίδιο, δεν κάνουμε παρόμοιους χρόνους! Όταν τους κερδίζουμε πολλοί δεν  μας μιλάνε, νιώθουν μειονεκτικά. Όταν μας κερδίζουν πάλι κάποιοι δεν μας μιλάνε,  γίνονται υπερόπτες.

 Δικό μας καθαρά γυναικείο είναι το θέμα. Από εμάς εξαρτάται πόσο το έχουμε δουλέψει μέσα μας και είμαστε διατεθειμένες να εκτεθούμε και να εισπράξουμε την οποιαδήποτε καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη κριτική. Μπράβο λοιπόν σε όλες τις γυναίκες αθλήτριες και αθλούμενες που έχουν το θάρρος να στηθούν σε οποιαδήποτε γραμμή εκκίνησης μικρού ή μεγάλου αγώνα. Και εύχομαι το 2013 να είμαστε ακόμα πιο πολλές.

Όσο για τις επιδόσεις που κάνουμε, αν διαβάσετε φυσιολογία ή εργοφυσιολογία θα διαπιστώσετε ότι οι επιδόσεις μας ναι μεν είναι χαμηλότερες από των αντρών (για πόσο ακόμα άραγε;) ΑΛΛΑ έχει διαπιστωθεί ότι σε αγώνες υπερμαραθωνίου πολλές φορές ξεπερνούν άνδρες που έχουν καλύτερους αντίστοιχους χρόνους σε αποστάσεις 20-40χλμ!! Η εξήγηση, που δεν είναι καθόλου απλή επικεντρώνεται στη λέξη «οιστρογόνα», τα οποία είναι οι γυναικείες ορμόνες που έχουν τα σώματά μας. Άρα για κάποιον που ξέρει τις δυνάμεις που κρύβει το γυναικείο σώμα, ξέρει επίσης ότι οι επιδόσεις των γυναικών θα συνεχίσουν να είναι εξαιρετικές και θα βελτιώνονται χρόνο με το χρόνο.

[Advendure]: Τι σε εμπνέει σε κάποιον αγώνα ώστε να δηλώσεις συμμετοχή; Τι θα σε κάνει να τρέξεις έναν αγώνα ξανά και ξανά;

[Βίκυ Καρπούζα]: Έμπνευση! Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα… να εμπνέεις και να εμπνέεσαι! Να σε εμπνέουν άνθρωποι, καταστάσεις, γεγονότα. Καμιά φορά ο ίδιος ο αγώνας. Ο Όλυμπος με το μεγαλείο τους, το παρθένο δάσος με την σιωπή του. Ο Κίσσαβος με την πέτρα του, ο Ψηλορείτης με την λεβεντιά του. Όλη η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη μια έμπνευση και γι’ αυτούς που νιώθουν τη μουσική αλλά και γι’ αυτούς που την ακούν.

Τρέχω και ξανατρέχω αγώνες που μου μιλούν στην καρδιά και στο νου. Με τις εικόνες τους, με τα χρώματά τους, με τους ανθρώπους που μοιράζομαι τις ίδιες ευαισθησίες και τα ίδια πιστεύω για το φυσικό περιβάλλον.

Τι κι αν έχω πάει δεκάδες φορές στον Όλυμπο; Ποτέ κανένας αγώνας δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Αυτή η διαφορετικότητα, αυτές οι «χίλιες» εικόνες που σου παρουσιάζονται μόνο εκείνη τη στιγμή και μόνο σε σένα είναι το απόλυτο της ομορφιάς που όταν το έχεις γευτεί μία φορά η ψυχή το αποζητά ξανά και ξανά.

Ο εθισμός στην ομορφιά! Αυτός με κάνει να τρέχω ξανά και ξανά.

[Advendure]: Τι απολαμβάνεις περισσότερο στο Ορεινό Τρέξιμο;

[Βίκυ Καρπούζα]: Την πληρότητα! Η πληρότητα που εισπράττω όταν τρέχω σε βουνά και μονοπάτια είναι ανεκτίμητη. Είσαι εσύ, το βουνό και ο Θεός. Παλεύεις με τα αρνητικά σου συναισθήματα όταν κουράζεσαι και τα μεταβάλεις σε θετικά. Απολαμβάνεις το μεγαλείο της φύσης στον ύψιστο βαθμό χωρίς τις ανθρώπινες παρεμβάσεις. Την ησυχία, το θρόισμα των φύλλων, τις χιονονιφάδες που αργά λιώνουν πάνω σου, τα ξερά φύλλα κάτω απ’ τα παπούτσια σου. Νιώθω δέος μπροστά στους τεράστιους όγκους και μικρή, πολύ μικρή στην απεραντοσύνη του Θεού. Και αυθόρμητα επαναλαμβάνεις τα λόγια του Ελύτη «Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε».

[Advendure]: Οι αγώνες Υπεραπόστασης (είτε βουνού είτε σε άσφαλτο) γνωρίζουν και αυτοί σημαντική άνοδο στην χώρα μας. Τι είναι αυτό που σε προκαλεί ώστε να τρέχεις σε τέτοιου μεγέθους και δυσκολίας αγώνες;

[Βίκυ Καρπούζα]: Όταν έχεις τέτοιο αθλητικό παρελθόν η συμμετοχή σου σε καινούργιους αγώνες είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι , μετά από τόσα χρόνια πλέον είναι τρόπος ζωής τον να κινείσαι μεταξύ αφετηρίας και τερματισμού.

Η πρόκληση είναι μέσα στον καθένα μας, ο οποιοσδήποτε αγώνας είναι απλώς η αφορμή. Δεν είναι τόσο ο αγώνας όσο ο εαυτός σου. Τα στοιχήματα είναι με το μυαλό σου και τα παιχνίδια που σου παίζει. Τον εαυτό σου πολεμάς με τις εκατοντάδες διαθέσεις που αλλάζει κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου αγώνα. Απλά χρειάζεσαι κι έναν χώρο μονομαχίας, μια αρένα, κι αυτό σου προσφέρεται με τη μορφή του αγώνα είτε σε βουνό είτε σε άσφαλτο.

 Κακώς κοιτάμε δίπλα τον οποιονδήποτε συναθλητή μας, κακώς γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε συναθλητές.  Δεν τρέχω για να δείξω ότι μπορώ να κερδίσω κάποιον, δεν είναι προσωποποιημένη η «μάχη», είναι εσωτερική με εξωτερικά όμως ερεθίσματα. Πρόκληση είναι αυτή η παρατεταμένη ανηφόρα 22χλμ στον Όλυμπο με σφυγμούς λίγο πριν το καρδιακό επεισόδιο… πρόκληση είναι τα ατέλειωτα μονότονα χιλιόμετρα της ασφάλτου όπου το μόνο που κάνεις είναι το ένα βήμα μετά το άλλο… πρόκληση είναι η νύχτα που είναι φορτωμένη με την κούραση της ημέρας, οι θόρυβοι που δεν έχουν πρόσωπο αλλά μόνο ήχους, και η φαντασία να πλάθει πλάσματα έτοιμα να σε κατασπαράξουν! Τότε κάθε αντίπαλος αποκτά το ρόλο του συνοδοιπόρου- αδελφού, του προστάτη, του φίλου, που αν σου συμβεί κάτι ξέρεις θα σου απλώσει το χέρι και μαζί θα ξεπεράσετε κάθε φόβο.

Όπως λέει και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας,  τρεις είναι οι εχθροί μας… ο κόσμος, ο διάβολος και ο εαυτός μας. Και από αυτούς ο πιο δύσκολος ή επικίνδυνος είναι μονάχα ο εαυτός μας.  Τον κουβαλάμε απ’ τη γέννησή μας και πρέπει να τα έχουμε καλά μαζί του, πάντα σε ειρήνη, για να μπορεί να μας κάνει τα χατίρια όποτε του το ζητάμε επιτακτικά. Οι αγώνες αυτοί αποτελούν πρόκληση λοιπόν για να είμαι σε ειρήνη με τον εαυτό μου.

Αυτή είναι  η απάντηση, δεν μπορώ να δώσω άλλη. Με προκαλεί το «ως που μπορώ να φτάσω είτε τρέχοντας είτε περπατώντας… για πόσο ακόμα;» Αν διαβάσει κανείς τα βιβλία του Καρνάζη και του Κούρου και ακούσει τον Τάκη Σκουλή να περιγράφει τις δικές του ιστορίες θα δει ότι, «τα ερεθίσματα απλά υπάρχουν, η πρόκληση είναι μέσα μας, γεννηθήκαμε μ’ αυτήν».

[Advendure]: Θα ήθελες να μας “ταξιδέψεις” σε 2-3 σημαντικές αναμνήσεις σου, με έντονο αποτύπωμα, όσο αφορά την καριέρα σου στα βουνά είτε σε κάποιο αγώνισμα, είτε απλά τρέχοντας εκεί;

[Βίκυ Καρπούζα]: Δυο τρεις σημαντικές αναμνήσεις; Με περιορίζεις σημαντικά! Αν και 2002- 2003 να μου ζήταγες πάλι περιορισμένη θα ήμουν! Όλες οι στιγμές είχαν την έντασή τους, άφησαν το αποτύπωμά τους.

Θα ξεκινήσω με το παραμύθι του «Λαγού και της Χελώνας». Τζέην Σαμπανίκου- SEAT LEON 160 ίπποι εναντίον Βίκυς Καρπούζα- δυο πόδια με παπούτσια. Ποια θα φτάσει πιο γρήγορα από την Κηφισιά στον κόμβο της Λεωφόρου  Κηφισίας με Αλεξάνδρας (απόσταση 10χλμ). Φθινόπωρο του 2002. Ήταν να ξεκινήσουμε στις 7πμ που είναι η ώρα αιχμής αλλά για απρόβλεπτους λόγους ξεκινάμε 9πμ τελικά. Έχει αραιώσει η κίνηση αλλά παρόλα αυτά το πείραμα θα γίνει. Δίνεται η εκκίνηση και το LEON ορμάει και καταπίνει τα πρώτα χιλιόμετρα μονορούφι. Εγώ τσούκου τσούκου κάνω Νιώθω δέος μπροστά στους τεράστιους όγκους και μικρή, πολύ μικρή στην απεραντοσύνη του Θεού. Και αυθόρμητα επαναλαμβάνεις τα λόγια του Ελύτη «Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε»ότι μπορώ. Είμαι περίπου στο Υγεία όταν ο συνοδός μου με ενημερώνει ότι η Τζέην είναι ήδη Πανόρμου, άρα όπου να είναι φτάνει στον τερματισμό. Να συνεχίσουμε ή να σταματήσουμε; Γνέφω αρνητικά… όχι δεν σταματάμε, θα το πάμε όπως είπαμε. Τι είχε γίνει; Την ώρα εκείνη έφευγε από το Μαρούσι ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης και οι συνοδοί αστυνομικοί του άνοιγαν τον δρόμο. Εκμεταλλευόμενη αυτό το γεγονός η Τζέην έφτασε Πανόρμου γρήγορα αλλά εκεί κόλλησε. Και η «χελώνα» Βίκυ μέτρο μέτρο έφτασε την Τζέην, την πέρασε και τερμάτισε πρώτη και με διαφορά περίπου δεκαπέντε λεπτών! Συμπέρασμα: ο Αίσωπος πάντα θα δικαιώνει τη χελώνα σε όποια εποχή και αν την υποδύεται κανείς!

Έγινε ένα υπέροχο εικονογραφημένο ρεπορτάζ στον Ταχυδρόμο καταδεικνύοντας έτσι την δυσκολία της μετακίνησης στην πρωτεύουσα ακόμα και με ένα γρήγορο αυτοκίνητο!

Αξέχαστη θα μου μείνει η στιγμή κατά την οποία ο κόσμος στις κερκίδες στην διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 στην Αθήνα, φώναζε το όνομα του Κώστα Κεντέρη συνεχώς και επαναλαμβανόμενα και δεν άφηνε να δοθεί η εκκίνηση των 200μ. Ήμουν μέσα στο στάδιο κριτής δίπλα στον αφέτη, ο οποίος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Ο κόσμος θυμωμένος με τον αποκλεισμού του αθλητή μας ξεσπάει σε φωνές και χειροκροτήματα. Τι κι αν ο εκφωνητής ζητούσε ησυχία για να συνεχιστούν οι αγώνες; Αυτό κράτησε δέκα ολόκληρα λεπτά! Όλο το στάδιο όρθιο, οι άλλοι αθλητές των άλλων αγωνισμάτων άφωνοι να ακούν και να βλέπουν, κι εγώ να χαμογελάω! Μπορεί ο Κώστας να μην έτρεξε εκείνη την κούρσα, αλλά ήταν τόσο παρών όσο ποτέ. Ποτέ μια φυσική απουσία δεν καλέστηκε και δεν απαιτήθηκε από 80000 κόσμο όσο ο Κεντέρης εκείνη τη νύχτα του 2004. Και για εμάς ο Κώστας ήταν ήδη νικητής.

Αλησμόνητο θα μου μείνει ένα προσωπικό shock δικό μου όταν το 1991 είχα πάει στο Quebec του Καναδά να τρέξω 24ωρο! Θεωρώντας ότι θα είναι μια απόσταση μεγάλη κυκλική όπου θα πηγαινοερχόμασταν ήμουν σχετικά ήρεμη. Έχασα την ηρεμία μου εντελώς όταν είδα ότι το 24ωρο μου θα το έτρεχα σε ένα χωμάτινο στάδιο ούτε καν 400μ. Ήταν ένα στάδιο 250μ! Ήθελα να φύγω, να φωνάξω, να θυμώσω… αλλά σε ποιον από όλους πρώτα; Σε εμένα που δε ρώτησα; Στον Τίμοθυ Κουρούνη που μου πρότεινε τον συγκεκριμένο αγώνα; Ή στους διοργανωτές για τη διαστροφή τους αυτή; Ντράπηκα… άχνα δεν έβγαλα, έβαλα το κεφάλι μου κάτω, κυριολεκτικά κάτω και κάθε έξι ώρες αλλάζοντας φορά, στροφή τη στροφή έσπρωχνα τα λεπτά να περάσει η μέρα! Κουραστικά τη μέρα, νυσταγμένα κουραστικά τη νύχτα, συνέχισα μέχρι τέλους. Όταν δε με ενημέρωσαν ότι είχα τρέξει 176 χλμ που ήταν ρεκόρ γηπέδου… εκεί τα ξέχασα όλα! Μεταφράζοντάς το αργότερα σε στροφές και βλέποντας ότι είχα «στροβιλιστεί» κυριολεκτικά 704 φορές, τότε κάθισα… τότε ζαλίστηκα!!!

Αξέχαστες θα μου μείνουν οι 12μέρες που έμεινα στην Κρήτη σε αυλές σχολείων, σε στάνες, σε μοναστήρια, σε κοιμητήρια, σε καταφύγια. Ήταν τον Ιούνιο του 1994 όταν μια ομάδα 40περίπου ελλήνων και ξένων δρομέων αποφασίσαμε να τρέξουμε την Κρήτη απ’ άκρη σ’ άκρη, από Δύση προς Ανατολή. Από τη Μονή Χρυσοσκαλίτισσας των Χανίων ως τον Κάτω Ζάκρο του νομού Λασιθίου, απόστασης 520χλμ. Ο αγώνας είχε την ονομασία «Μινωικός Κέλευθος». Η διαδρομή πέρασε από 18επαρχίες, 65χωριά, διέσχισε 4φαράγγια, ανέβηκε σε 8οροπέδια, ορειβάτησε σε 10κορυφές βουνών από 1231μ- 2456μ, πέρασε 4δάση, 20αρχαιολογικούς χώρους, 4μοναστήρια και 10εκκλησίες βυζαντινής περιόδου!

 Πέτρα πέτρα κυριολεκτικά διασχίσαμε την Κρήτη. Πρωτόγνωρες καταστάσεις. Να είσαι σε πεζοπορία, με ενδιάμεσο αγώνα στην άσφαλτο και ξανά πεζοπορία από τις 7πμ έως τις 11μμ.  Να βλέπεις το σώμα σου να διαλύεται όλη μέρα και το βράδυ να ξανασυντίθεται. Να είσαι μια ολόκληρη πληγή όλη μέρα με εγκαύματα από τον ήλιο, με φουσκάλες παντού και το βράδυ να επουλώνεσαι! Τι είναι το σώμα μας, μια υπέροχα συναρμολογημένη μηχανή που ακόμα και λίγο πριν την κατάρρευση αυτοθεραπεύεται. Να ανεβαίνεις στον Αφέντη Χριστό και να ψάχνεις για Κωνσταντινάτα που είχαν αφήσει οι Ενετοί. Να κατακτάς τα Λευκά Όρη και την κορυφή του το Σπαθί, και να μη βρίσκεις την έξοδο για να φτάσεις στο χώρο κατασκήνωσης. Όλες οι έξοδοι ίδιες, να παλεύεις με το μυαλό σου να κρατηθείς λογικός για να μην τρελαθείς σε ένα επαναλαμβανόμενο ίδιο τοπίο. Να βλέπεις δυο άντρες να ζουν χάριν σε μια χιονούρα που τους ξεδίψασε κι ένα ελικόπτερο που ήρθε και τους μάζεψε.

Χωρίς ασκούς νερού, με λίτρα σε μπουκάλι να κρέμονται στο σακίδιο, κι όταν αυτά τελείωναν στη μέση του πουθενά να θεωρείς ευλογία Θεού που έπεσες τυχαία σε μια στάνη που είχε μια τεράστια γούρνα με κάτι μου «έμοιαζε» με νερό γεμάτο ζουζούνια, πράσινου χρώματος, ακαθορίστου γεύσης! Να το κοιτάς και να λες «να περιμένω να πάθω αφυδάτωση ή να ρισκάρω και να πιω αυτό το πράσινο υγρό»; Χαμογελαστός ο τσομπάνης προσπαθούσε να μας πείσει ότι από αυτό έπινε καθημερινά χρόνια και ο ίδιος. Να ενδίδεις στη λαχτάρα αυτού του υγρού ζουμιού το οποίου καταλήγει στο μπουκάλι σου μέσα από πολλά τούλια που στραγγίζουν ότι πετάει και ότι κολυμπάει.  Πίνεις, νιώθεις την αηδία στο στόμα και το στομάχι, αλλά το άγρυπνο μάτι του τσομπάνη δεν σε αφήνει να το φτύσεις. Ένας μόνο τόλμησε να το φτύσει και παραλίγο να είχαμε σύρραξη «ίντα κάμεις ωρέ; Το νερό μου φτύνεις; Εγώ από τούτο ζω!» Το ήπιαμε όλο όλοι.. να είναι καλά ο τσομπάνης όπου κι αν βρίσκεται… λεβέντης!

Να ανεβαίνεις στον Ψηλορείτη και να φτερουγάει η καρδιά σου μαζί με του χρυσαετούς που βλέπεις μόνο εκεί και μόνο τόσο ψηλά. Όλη η Κρήτη και το Λιβυκό Πέλαγος στα πόδια σου, τι αίσθηση! Να φτάνεις στο οροπέδιο της Νίδας και να νιώθεις την κρητική φιλοξενία από μια οικογένεια βοσκών στην πέτρινη καλύβα τους και να θέλεις να κλάψεις από την χαρά σου για ότι σου προσφέρουν. Το βράδυ να κοιμάσαι κάτω από τα αστέρια μέσα στο sleeping bag με τους αρουραίους τριγύρω σου που στόχο έχουν βάλει τους λοβούς των αυτιών σου και να αναρωτιέσαι «άραγε όταν ξυπνήσω θα έχω τα αυτάκια μου ακόμα»;

Αξέχαστα όλα.. πώς θα μπορούσα άλλωστε; Για φαγητό έναν ντάκο στο σακίδιο και ένα κομμάτι γίδα στο αλουμινόχαρτο τυλιγμένο κι εσύ να τσιμπολογάς και να τρέχεις, να τρέχεις. Ποτέ μου δεν έφαγα τόσο γλυκά σταφύλια όσο κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα, ποτέ δεν γεύτηκα τόσο δροσερό καρπούζι όσο τότε… θα διαβάζει κανείς όλα αυτά και θα λέει «κακή διοργάνωση» σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Όχι, υπέροχη διοργάνωση… αυτοί οι άνθρωποι άπλωσαν χαλί την Κρήτη ολάκερη στα πόδια μας και μας είπαν «τρέξτε την, απολαύστε την σε 12μέρες όπως κανείς άλλος». Κι εμείς το κάναμε. Αν θα το ξανάκανα; Χωρίς δεύτερη σκέψη. Για να φιλήσω ξανά τα ροζιασμένα χέρια κάθε κρητικιάς και κρητικού που μας πρόσφεραν σταφύλι, καρπούζι, παξιμάδι, νερό, χαμόγελο. Για να ξαναπάω στη γούρνα του τσομπάνη και να του πω «δώσε μου ξανά νερό να πιω από αυτό που πίνεις και να χαρεί»!

Κι όταν φτάσαμε στο Κάτω Ζάκρο αφού είχαμε περάσει πρώτα από το φαράγγι των νεκρών, η αποζημίωσή μας ήταν η βουτιά στη θάλασσα, να καθαρίσει σώμα και ψυχή. Τη λατρεύω την Κρήτη… μου πήρε δύναμη, νύχια, με «κέρασε» κούραση, δάκρυα, πόνο, φουσκάλες, αλλά και αναμνήσεις που δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ μα ποτέ!

[Advendure]: Ενώ έχεις μεγάλη εμπειρία σε αγώνες ultra-trail, με σημαντικές επιτυχίες στην καριέρα σου (CCC 2007, VFUT 2009 & 2010 κτλ.), το 2012 δεν κατάφερες να ολοκληρώσεις τόσο την πρώτη διοργάνωση του Olympus Mythical Trail 100K όσο και το VFUT. Αντίθετα, το 2012 πήγε πολύ καλά στην υπόλοιπη αγωνιστική σου δραστηριότητα στα βουνά, που περιελάμβανε αρκετούς μικρότερους σε απόσταση αγώνες. Έχεις εντοπίσει τι δεν πήγε καλά με τα ultra-trail;

[Βίκυ Καρπούζα]: Έτσι είναι! Το 2012 έφυγε με ανάμεικτα συναισθήματα και πολλές ανακατατάξεις. Δεν είναι ότι υπήρξε κάποιο πρόβλημα προπονητικό ή ότι δεν είχα προετοιμαστεί αρκετά. Ίσα ίσα οι πολύωρες προπονήσεις ήταν ένα όμορφο ραντεβού, τόσο στον Υμηττό όσο και στην Πάρνηθα. Τόσο την ημέρα, όσο κα τη νύχτα με φακούς κεφαλής.

Αλλά πάντα υπάρχουν τα απρόβλεπτα τα οποία σε ξεπερνούν, γι’ αυτό εξάλλου λέγονται και απρόοπτα! Δεν είναι ότι έπαθα κάτι μυϊκό, ούτε κάποιος τραυματισμός, ούτε κουράστηκα ψυχολογικά, η διαδρομή δεν σε άφηνε να «κοιμηθείς» ούτε λεπτό. Ήταν τόσο όμορφη, τόσο καινούργια για μένα που ήμουν σε εγρήγορση κάθε λεπτό!

 Ένα απρόσμενο πρόβλημα με το στομάχι μου  το οποίο μου βγήκε στις 16ώρες και δεν μπορούσα να διαχειριστώ και να αντέξω με ανάγκασε να εγκαταλείψω. Όσο κι αν δεν το δεχόταν το μυαλό μου έπρεπε να ακούσω το σώμα μου. Είναι αυτό που λέμε όλοι οι δρομείς «το βουνό θα είναι πάντα εκεί!». Το ίδιο ακριβώς μου συνέβη και στο VFUT και επειδή ακριβώς δεν ήθελα να πονάω και να τρέχω, αποφάσισα και εκεί να σταματήσω. Στις μεγάλες αποστάσεις ο στόχος επαναπροσδιορίζεται πολλές φορές, γιατί οι συνθήκες άλλοτε ευνοούν κι άλλοτε δεν ευνοούν στην επίτευξη του αρχικού πλάνου- στόχου.

Εμείς να είμαστε καλά για να μπορούμε να πηγαίνουμε. Ελπίζω φέτος να πάνε όλα καλύτερα. Όπως χαριτολογώντας μου είπε ένας καλός φίλος, «στις 16ώρες το παθαίνεις; Ε, κανόνισε φέτος στις 16ώρες να έχεις τερματίσει για να μην το ξαναπάθεις!»

Εκεί έχω εστιάσει κι εγώ (πλάκα κάνω!)…

[Advendure]: Είδαμε ότι ήδη έχεις δηλώσει συμμετοχή στον Olympus Mythical Trail 100K 2013, έναν ομολογουμένως εξαιρετικά δύσκολο αγώνα Υπεραπόστασης βουνού. Μίλησε μας για το Mythical αλλά και γενικότερα για τα σχέδια σου για την φετινή χρονιά.

[Βίκυ Καρπούζα]: Ναι, πράγματι. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην δηλώσω και φέτος. Έχω αφήσει κάτι χρωστούμενα από πέρσι και θα προσπαθήσω να τα «ξεχρεώσω». Η πρόκληση της συμμετοχής και μόνο στο άκουσμα του Mythical είναι μονόδρομος. Είναι ο  Όλυμπος και είναι «ολόκληρος» ο Όλυμπος! Ο αγώνας είναι από τους πλέον δύσκολους και αυτό το βλέπει κανείς με την πρώτη ματιά. Το υψομετρικό, η συνεχιζόμενη ανηφόρα προς το Σκολιό, και μετά οι άγνωστες πλευρές του Ολύμπου. Στη δυσκολία του συμβάλει και ο καιρός. Θυμάμαι πέρσι είχε πολύ ζέστη κι έπρεπε να προσπαθείς διπλά να μην ξεφεύγεις του ρυθμού σου γιατί αυτό μετά γινόταν μπούμερανγκ.

Είναι βέβαια και ο διοργανωτής! Έχω συμμετάσχει σε όλους τους πρώτους αγώνες που διοργάνωσε ο Λάζαρος. Το πρώτο Olympus Marathon, το πρώτο VFT, και εννοείται δεν θα έλειπα από το πρώτο Olympus Mythical Trail. Ο Λάζαρος όσο σκληρός και τελειομανής είναι με τον εαυτό του και τη διοργάνωση του αγώνα, τόσο απλόχερος και ευαίσθητος είναι με τους αθλητές που συμμετέχουν. Μου αρέσει που όλα σε αυτόν τον αγώνα είναι ξεκάθαρα, από τις προθεσμίες συμμετοχών και πληρωμών, έως τα όρια αποκλεισμού, τη σταθερότητα της διαδρομής και τον υποχρεωτικό εξοπλισμό. Και όταν όλα είναι τόσο διάφανα και αξιοκρατικά τοποθετημένα, ξέρεις ότι δεν σε περιμένουν εκπλήξεις της τελευταίας στιγμής που μπορεί να σου χαλάσουν την ψυχολογία, η οποία ας μη γελιόμαστε, διαδραματίζει τον μεγαλύτερο ρόλο. Σου λέει πχ…. στον υποχρεωτικό εξοπλισμό: δεν υπάρχει! Ότι πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει φροντίζεις να το πάρεις μαζί σου. Τι πιο ξεκάθαρο από αυτό; Και όποιος σέβεται τους όρους που βάζει, σέβεται πρωτίστως τον εαυτό του και μετά τους αθλητές που συμμετέχουν.

Τα σχέδιά μου για φέτος σταματούν στο Mythical. Όλοι οι αγώνες που θα κάνω έχουν σαν στόχο να με φέρουν στην καλύτερη δυνατή φόρμα ώστε να τον τερματίσω. Μετά από το Mythical εννοείται ότι θα υπάρξουν κι άλλοι αγώνες, αλλά επειδή έχω μάθει πρώτα να κάνω και μετά να μιλάω, περιμένω να έρθει η ώρα και μετά να τα ξαναπούμε…

Δημήτρη σε ευχαριστώ που μέσα από την συνέντευξη αυτή ξαναθυμήθηκα και συγκινήθηκα ανακαλώντας στη μνήμη μου χρόνια και γεγονότα περασμένα μεν, αξέχαστα δε. Εύχομαι να μην ξεχνάμε πως πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι που ήρθαμε στον κόσμο για να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, όχι για να γεμίσουμε τα ράφια μας βραβεία και επαίνους.



Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Βίκυ Καρπούζα, go-mrp

πηγή www.a-z.gr


Nova Sports

  • Faethon Olympus Marathon
  • Faethon Olympus Marathon
  • Faethon Olympus Marathon
  • Faethon Olympus Marathon
  • Faethon Olympus Marathon
  • Faethon Olympus Marathon

Ostracon
Blackroll
Blackroll


eod

dios

Copyright (C) 2011-2018 Faethon Olympus Marathon. All rights reserved.
Γεωργιάδης Κώστας Τσιάτσικας Δημάτης drclub Μπίζιος Δήμος Ελασσόνας
Περιφέρεια Θεσσαλίας Σάκης Νίκου Συνάντηση Μπέλλης Σωτήρης Σούλιος Δίκτυο Περραιβία Baliotis
Tecnica01 Nutrixxion Κτήμα Μπέλλου River Side monopolio Dynafit